Tal vez, algún día, me les. Escribo sen saber para quen. Escribo como quen d eixa unha luz acesa nun cuarto baleiro, como quen pecha unha carta e non pon remite no sobre. Por se alguén entra despois. Por se alguén recoñece a calor mínima dunha ausencia. Por se aínda queda alguén que saiba ler o que non foi dito.
Tal vez, algún día, me les. Escribo sen saber para quen. Escribo como quen deixa unha luz acesa nun cuarto baleiro, como quen pecha unha carta e non pon remite no sobre. Non agardo resposta. Hai palabras que só existen para non podrecer por dentro. E esta é unha delas. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)