O que habita en min non descansa. É un baleirado lento da alma, un cansazo do espírito que adopta formas grotescas e crueis. A angustia disfrázase, burla, arremuíñase como medo persistente. Todo é congoxa comprimida, inquedanza repetida como contas dun rosario que non concede fe. Naufraxio nun dozura falsa, nun desacougo clínico, nunha tristeza medida en doses mínimas que non curan nada. Fálanme de descanso eterno, de paz, pero esa palabra non figura no meu vocabulario íntimo. Nunca souben como pronunciala. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)