Como unha promesa que se desfai no aire, entrei no bosque dos corpos sen nome, onde as árbores latexaban como veas abertas e os paxaros cantaban en idiomas que só a pel entende. A noite mollaba os meus ombros cunha lingua de néboa e sal, e cada estrela era un ollo que me espía sen xuízo, sen tempo, sen moral.
Camiñaba por un río de espellos, onde cada reflexo era unha versión distinta de min: unha muller de lume, un home feito de area, un animal que respira entre os dedos. As mans que me tocaban non tiñan dona, eran vento, eran desexo, eran recordos doutros corpos que nunca vivín. E eu deixábame levar, como quen se entrega a un soño que sabe que é mentira, pero que sabe mellor ca a verdade.
A pel, espida, era un altar onde se ofrecían os silencios, os latexos, os arrepíos que nacen entre a clavícula e o abismo. Unha boca sen rostro murmuraba versos no meu oído esquerdo, mentres o dereito escoitaba ao mar facer o amor coas rochas.
E eu, espido, sen nome, sen historia, era só carne que pensa, pensamento que arde, ardor que se expande como tinta nun lenzo húmido. No centro do mundo había un corazón feito de lume e mel, e alí, entre os seus latexos, descubrín que o pracer é tamén unha forma de oración, que o corpo é templo, e que a pel espida é a única verdade que nunca mente. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)