A noite que levo dentro non chega con estrelas nin con lúa: chega en silencio, co peso frío dun abrigo que non atopo. É un cuarto sen fiestras onde os meus pensamentos se volven farois apagados; é a paciencia dun reloxo que esqueceu o seu tic, o rumor lento do sangue que coñece atallos na sombra.
Camiña polas miñas veas como quen recita un poema nun idioma alleo: sabe de horarios, de despedidas, de nomes que xa non encaixan na boca. Ás veces senta na beira da miña lingua e dinme as preguntas que nunca aprendín a responder; outras, deitase no meu peito e ensíname a escoitar o latexar coma se fose un mapa.
Hai nesa noite un país de pequenas certezas: a lámpada que rexeito acender, a cadeira que sempre queda baleira, o cheiro a libro pechado. Pero tamén hai feroces agochos: risas escondidas nun pregue, unha música que aparece ao azar e me devolve un instante que pensei perdido. Non pretende destruírme: apenas ordena os meus pensamentos en fila, pídelles que se miren á cara e, se queren, que se abracen.
Cando aparece a mañá —e ás veces non aparece— a noite que levo dentro non marcha do todo; queda como un hóspede prudente que garda o meu abrigo e me deixa saír coa promesa de volver. E eu camiño con ela, ensinándolle as beirarrúas, mostrándolle a luz que coñezo, aprendendo a nomeala sen pedir permiso para durmir. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)