É noite pechada e non vexo, como sempre, o camiño que me leva a ti. Sempre é de noite, sempre sen luz para que os meus ollos se perdan nun labirinto de soidades e non poidan os meus beizos bicarte coa forza do meu sangue. Esperta, muller, esperta, que a chuvia que estás vendo servirá de leito cando ti e máis eu sexamos un. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)