Estou perdido. Dinme que siga escribindo, pero o meu anhelo mergúllase nun océano cheo de pirámides e de leitos mortuorios. Nun deles leo que desapareceu a miña literatura, que a devorou un gran tiburón branco que está cubrindo o fondo mariño con poemas asinados por min, un tal José María Máiz Togores.
Estou perdido. Esperto do soño e non me atopo. Sigo perdido. Non nun bosque de palabras, nin nunha cidade estranxeira, nin nunha aldea galega despoboada, senón no corredor sen paredes onde as miñas palabras se esvaen antes de tocar o papel.
Estou perdido. Quizais escribir non sexa chegar, senón quedar. Quedar no bordo da vida, no limiar, nese lugar onde o sentido aínda non naceu, pero xa respira.
Estou perdido, si. Pero nesta perda hai unha música que non cesa. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)