Penso en voz alta mentres avanzo por un camiño desta carballeira que botaba de menos. Ás veces o que xorde é prosa que busca un ritmo máis ca unha conclusión; outras, preguntas que permanecen abertas como claros no bosque. Non quero ensinar nada, nin convencer a ninguén. Quero compartir este proceso mínimo: o xesto humilde de nomear para que non desapareza, de escribir para que o vivido non se dilúa sen deixar rastro. E cando chego ao final do sendeiro —ou quizais ao seu comezo— sinto que algo foi dito, aínda que non saiba exactamente que. Acompáñame o cheiro da terra mollada, o croar das follas baixo os pés, esa calma que non resolve nada e, con todo, o sostén todo. Sei que mañá o tempo volverá apremarme, que o ruído regresará coa súa insistencia habitual, pero tamén sei que esta carballeira permanece aquí, agardándome. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)