Hai versos que viven na penumbra da miña gorxa, como hóspedes tímidos que rexeitan a luz. Non son covardes, non. Son versos que aprenderon a respirar en silencio, que se teceron con fíos de pudor e de medo, coa tinta invisible do que nunca se atreveu a ser confesado.
Escribinos en marxes de axendas esquecidas, en panos engurrados, no bafo dos espellos. Algúns falaban de ti, outros de min, e os máis valentes falaban de nós, do que fomos sen ser. Pero nunca os pronunciei. Porque dicilos era invocar un tremor, unha fenda, unha verdade que non sabía se quería escoitar.
Ás veces síntoos axitarse, como paxaros pechados no peito. Pídenme voo, pídenme voz. E eu míroos, acaríñoos co pensamento, prométolles que algún día… algún día serán aire.
Pero hoxe seguen sendo iso: versos que nunca dixen en voz alta. E, porén, habítanme. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)