Infinitas palabras ao vento, mil e un debuxos que alivian xenerosos como un avezado faquir o meu vital desacougo. Infinitas palabras ao vento, que tornan vestidas de azuis agoiros e forxan férreos elos na fragua dos meus alicerces. Infinitas palabras, como mil e unha bolboretas que irradian incombustibles na miña pertinaz loita, cal tregua en pleno apoxeo. Ao fin e ao cabo, tan só iso, infinitas palabras ao vento que ninguén quere compartir, que ninguén quere ler e que non me deixan durmir. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)