A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas ambiciosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Xamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre, pola incapacidade de sentir o pracer, croa notas de vergoñoso sufrimento. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)