O sexo, cando arde amodo e se deixa medrar, non é só un encontro: é unha tensión que se estira entre dous corpos que xa se escolleron antes de tocarse. Hai algo eléctrico nesa proximidade, na maneira en que a pel anticipa o que virá, en como unha mirada pode percorrer máis ca unhas mans. E cando por fin acontece, non estala, senón que se desliza, se enrosca, constrúese coma un lume que sabe durar.
Achegarse á muller nese territorio é entrar nun ritmo que non se domina, que se segue. É aprender a ler as súas pausas, a forma en que o seu corpo responde, como se abre e se recolle coma unha respiración viva. Non hai présa, porque o pracer faise máis denso cando se alonga, cando se roza o suficiente para que cada intre pese máis. E nese xogo, un deixa de ser un mesmo para converterse en parte dun latexar compartido.
Todo ten música aí dentro: o movemento, a tensión, a maneira en que o desexo sobe e baixa coma unha marea morna. O sexo non é só pracer, é unha especie de vertixe suave que conecta con algo antigo, algo que empurra dende dentro con insistencia. E cando remata —se é que realmente remata— queda esa sensación suspendida, coma se o tempo respirase máis fondo, coma se por un intre a vida marcara o seu ritmo co corpo. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)