Hai libros que nacen da terra, como nacen os carballos ou os regatos. Peito de Bronce é un deses libros. Cando hai moitos anos, no Correo Galego de Santiago de Compostela, despois bautizado como Galicia Hoxe e dirixido por José Manuel Rey Novoa, houbo dúas persoas que me deron o visto e prace para escribir unha vez por semana en galego, nun galego estudado en Madrid con bastantes limitacións pola miña parte: Miguel Seoane e Charo Barba.
Entón quixen escribir a vida dun home de aldea: Peito de Bronce. Sen falar con ninguén, unicamente coa axuda dos correctores do xornal, que en ningún momento tocaron o contido dos textos. A miña cabeza era a que recreaba as situacións e o narrado. Quen me coñeza ben sabe que sempre tiven grandes problemas coa memoria, que hoxe en día se acentuaron. Naqueles tempos eu non tomaba nota de nada e deixábao todo «ao albur» da miña capacidade memorística.
Peito de Bronce non é só a historia dun home, senón o retrato íntimo e sincero dunha vida labrada nas aldeas, nos campos e nos silencios dunha terra aldeá que sentía por riba de todo.
Cada capítulo, breve coma un alento, é unha xanela aberta ao mundo interior dun home e da súa familia que, sen grandes xestos nin palabras altisonantes, constrúe a súa existencia con dignidade, esforzo e apego á terra.
O protagonista, fillo de campesiños e carpinteiros, nace nun tempo de escaseza e esperanza. A súa infancia transcorre entre xogos humildes e tarefas que o van moldeando, como o ferro na forxa. A familia é o seu primeiro universo: os pais, os irmáns, os veciños, todos forman parte dunha rede de afectos e deberes que lle dan sentido á vida. O traballo, duro e constante, é o eixo arredor do cal xira a súa mocidade e madurez. Non hai épica, pero si verdade. Non hai heroes, pero si xente que resiste, que ama, que loita sen ruído.
A aldea, pequena e aparentemente esquecida, é o escenario onde se desenvolve esta historia. Cando a escribín por primeira vez non había tantas posibilidades como hoxe de fuxir á cidade ou a calquera sitio. Pero a aldea non é un lugar calquera: é un microcosmos de humanidade, de tradición, de memoria. A través das estacións, das festas, das perdas e dos encontros, o lector vai descubrindo un mundo que, aínda que humilde, está cheo de beleza e significado.
Este libro, na súa versión en castelán, é tamén unha homenaxe a Galicia, á súa capacidade para nomear o íntimo, o cotián, o esencial. Cada palabra está escollida con coidado, cada frase respira autenticidade. Peito de Bronce é, en definitiva, un canto á vida rural, á vida silenciosa de quen habita os espazos esquecidos, e á forza dun home que, sen pretender ser exemplo, acaba sendo símbolo.
Ao lector que se achegue a estas páxinas no meu blogue, só lle pido que o faga con calma, con ollos limpos e corazón aberto. Porque aquí vive un home de verdade. E a súa historia merece ser escoitada.