Din que a Santa Compaña percorre os camiños galegos en silencio, portando velas, cruz e penitencia. Mais iso era antes. Hoxe, a procesión espectral evolucionou. Xa non busca almas: busca cobertura móbil, un café de pota e alguén que saiba usar Google Mapas.
Á cabeza vai a alma en pena, vítima non do pecado, senón do estrés laboral. Leva unha tableta acesa, buscando sinal entre os eucaliptos. Séguelle unha comitiva de veciños que se apuntaron por erro, pensando que era unha excursión do Imserso con merenda incluída. O portador da cruz xa non arrastra madeira: leva unha cruz de LED con bluetooth e altofalante incorporado, reproducindo cantigas de Amancio Prada en bucle. O can negro, antes símbolo do máis alá, agora chámase Chipichospis e leva un abrigo impermeable con estampado de grelos.
A ruta oficial vai do cemiterio ao bar de Manolo, pasando pola taberna de Maruxa. Detéñense cada 300 metros para pedir lume, aínda que todos son incorpóreos. Se chove, suspéndese. A Santa Compaña non sae sen paraugas nin chuvasqueiro, aínda que estea homologado pola Xunta. En caso de néboa, actívase o protocolo de emerxencia: todos en fila, agarrados a unha corda fluorescente, coma nunha excursión escolar.
As normas son claras: non se aceptan vivos sen sentido do humor. Recoméndase levar empanada para compartir e evitar cruzarse coa procesión se estás en pixama.
Se te atopas con eles, non fuxas: probablemente che pidan o contrasinal do wifi ou che ofrezan un folleto de propaganda do seu novo canal de TikTok: @CompañaFantasma.
E se sobrevives ao encontro, non te convertes no novo guía. Convérteste no CEO da Santa Compaña, encargado de actualizar o seu perfil, responder comentarios do tipo «Onde estades esta noite?» e subir selfis espectrais con filtro de néboa.
Porque en Galicia, mesmo os mortos teñen axenda. E sentido do humor. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)