Escribir foi sempre, para min, unha forma de quedar a soas sen estalo do todo. Unha maneira de ordenar o ruído, de entender o que me pasa, de dicir o que case nunca digo en voz alta. Este libro nace precisamente de aí: da necesidade de poñer palabras a todo o vivido, ao perdido, ao que doeu, ao que salvou, ao que aínda permanece cando xa case todo cambiou.
Cando chove por dentro non é un libro escrito nun momento concreto, senón ao longo de moitos anos. Aquí hai textos que naceron en 1994 e outros que foron escritos hai moi pouco. Entre uns e outros hai unha vida enteira: decisións, erros, amores, despedidas, cidades, noites longas, silencios, aprendizaxes e moitas preguntas sen resposta. Este libro é, no fondo, un percorrido por todas esas versións de min que fun ao longo do tempo.
Non é un lugar cómodo. Tampouco pretende selo. Aquí non hai moraleixas nin frases escritas para quedar ben. Aquí hai recordos, feridas, desexos, nostalxias, ausencias, pensamentos que chegan de madrugada cando un xa non pode mentirse. Hai verdades pequenas, dúbidas grandes e emocións que non sempre souben explicar cando aconteceron, pero que cos anos atoparon o seu lugar nas palabras.
Aquí falo do amor, pero non do amor perfecto. Falo do amor que chega tarde, do que se rompe, do que queda a medias, do que un lembra durante anos sen saber exactamente por que. Do amor que salva e do que destrúe. Do amor que non foi e do que foi demasiado. Porque se algo ensina o tempo é que o amor nunca é sinxelo e case nunca se esquece do todo.
Tamén falo da muller, non como idea nin como símbolo, senón como presenza real na vida: complexa, contraditoria, luminosa e escura ao mesmo tempo. A muller como recordo, como ausencia, como refuxio, como erro, como destino ou como casualidade. A muller como unha das forzas que máis cambian unha vida sen pedir permiso.
Falo da soidade, esa compañeira que todos coñecemos, aínda que poucas veces a nomeemos. A soidade elixida e a soidade imposta. A soidade que pesa e a que libera. A soidade das cidades cheas de xente e a das habitacións en silencio. Porque hai momentos na vida nos que un descobre que a soidade non é estar sen ninguén, senón non poder contarlle a alguén o que de verdade importa.
Falo do paso do tempo, inevitable, silencioso, constante. O tempo que leva persoas, lugares e versións de nós mesmos. O tempo que converte todo en recordo. O tempo que ensina que case nada era tan importante como parecía e que case todo era máis importante do que críamos.
Falo do desamor, do rexeitamento, da memoria e da nostalxia. Nostalxia polo que fun, polo que non fun, polo que puiden ser e non foi. Nostalxia por épocas nas que non sabía que era feliz. Nostalxia por conversas, por rúas, por cancións, por miradas que non volveron repetirse.
Pero, sobre todo, este libro é un lugar de sinceridade. De sinceridade incómoda ás veces. De pensamentos sen maquillaxe. De emocións sen corrixir. De palabras escritas sen intentar gustar, sen intentar ter razón, sen intentar parecer outra persoa.
Espirse non é só quitarse a roupa. Espirse é dicir o que un pensa de verdade. É recoñecer os medos, as inseguridades, os erros, os recordos que aínda doen e as persoas que aínda importan, aínda que xa non estean. Espirse é aceptar que todos estamos feitos de recordos, de feridas, de decisións equivocadas e de momentos que nos cambiaron sen avisar.
As cinzas aparecen cando algo ardeu. E todos, se vivimos o suficiente, acabamos tendo cinzas: de relacións, de soños, de versións de nós mesmos, de promesas, de lugares aos que non volvemos, de persoas que xa non están. Vivir tamén é aprender a camiñar entre esas cinzas sen deixar de avanzar.
Este libro non pretende ensinar nada nin dar leccións. Só pretende escribir. Escribir para entender. Escribir para lembrar. Escribir para esquecer. Escribir porque hai cousas que só existen de verdade cando se poñen en palabras.
Quizais quen lea estas páxinas se recoñeza nalgunhas liñas. Quizais non. Pero se algunha vez alguén, ao ler algo deste libro, pensa «isto tamén me pasou a min», entón todo terá tido sentido.
Porque ao final todos compartimos máis do que cremos: o amor, a perda, o medo ao paso do tempo, a necesidade de que alguén nos entenda, a nostalxia polo que xa non existe e esa estraña sensación de que a vida pasa moi rápido mentres intentamos comprendela.
Isto é Cando chove por dentro. Un lugar para escribir sen agocharse. Un lugar para lembrar. Un lugar para perderse. Un lugar para dicir o que normalmente non se di.
E, sobre todo, un lugar para quedar a soas coas palabras e descubrir que queda de nós cando todo o demais se apaga. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)