Cando chove por dentro non é un libro no sentido habitual. Non nace dun proxecto, nin dun plan, nin dunha arquitectura literaria pensada con antelación. Non hai aquí seccións, nin etapas ordenadas, nin unha vontade de estilo que guiase os poemas como se todos pertencesen a unha mesma estación da alma. Cando chove por dentro é outra cousa: é o rastro dunha vida.
Os poemas en prosa e mailos textos que o compoñen foron escritos ao longo de máis de trinta anos, desde 1994 ata 2026, sen orde, sen programa e sen outra necesidade que a de escribir cando algo por dentro o pedía. Por iso este libro non debe lerse como unha obra pechada, senón como un territorio: unha suma de momentos, de voces, de idades, de perdas, de descubrimentos e de silencios.
Aquí conviven o amor e o desamor, a soidade e a nostalxia, a saudade e a incomprensión, a creación literaria, o desexo, a memoria da terra galega, os días luminosos e os anos máis escuros.
Non hai un fío argumental, pero si hai unha continuidade máis profunda: a da mirada, a da forma de sentir o mundo, a de alguén que foi deixando palabras como quen deixa pedras no camiño para poder volver.
Cando chove por dentro é tamén un oficio. O oficio de poeta entendido non como profesión nin como pose, senón como unha maneira de estar no mundo. Escribir poemas non foi aquí unha actividade literaria, senón unha forma de pensar, de lembrar, de resistir, de amar, de perder e de entender, aínda que sexa un pouco, o que nos pasa mentres vivimos.
Por iso os poemas non están ordenados por temas nin por datas nin por libros que nunca chegaron a existir. Preséntanse tal e como foron escritos: nunha especie de desorde natural que se asemella máis á memoria ca a unha biblioteca. A vida tampouco está ordenada, e a memoria mestura os anos, as persoas, os lugares e as emocións sen pedirlle permiso á lóxica.
Quizais este libro sexa, no fondo, un arquivo da emoción, un inventario da memoria ou un caderno moi longo escrito ao longo dos anos sen saber que algún día todo acabaría reunido baixo un mesmo nome. Ese nome é Cando chove por dentro, o lugar onde viven os poemas, pero tamén o oficio de quen os escribe, e quizais tamén unha maneira de nomear o tempo vivido.
Se estes poemas teñen algo en común, non é o estilo nin a época nin o tema, senón a necesidade coa que foron escritos. Todos nacen dun momento verdadeiro. E iso, co paso do tempo, é o único que importa.
Cando chove por dentro non pretende explicar nada, nin demostrar nada, nin sequera gustar. Só pretende reunir unha vida escrita en versos soltos, en papeis, en cadernos, en arquivos, en noites longas e en días que xa non existen.
Ao final, Cando chove por dentro e a súa proxección no blogue «sonmeigo.com» non son máis ca iso: unha vida, pero escrita. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)