Hai libros que non se escriben: respíranse. Este é un deles.
Cando chove por dentro non nace da vontade de contar unha historia, senón da necesidade de sostela. É un libro que non avanza en liña recta, porque tampouco o fai a vida. Aquí o tempo non se mide en días nin en capítulos, senón en lembranzas, en ausencias, en emocións que regresan sen pedir permiso.
Quen entre nestas páxinas non atopará respostas nin certezas. Atopará algo máis difícil e máis honesto: preguntas que permanecen. Fragmentos dunha vida que se foi escribindo entre o silencio e a palabra, entre o que se viviu e o que quedou por dicir.
Este libro está feito de chuvia. Non da que cae do ceo, senón da que queda dentro. Esa que non sempre se ve, pero que transforma todo o que toca.
Hai amor nestas páxinas, pero non un amor ideal nin perfecto. Hai o amor que chega tarde, o que se perde, o que permanece sen estar. Hai desexo, hai medo, hai distancia. E, sobre todo, hai memoria: esa forma persistente de estar no mundo mesmo cando todo parece desaparecer.
Tamén hai Galicia. Non como lugar, senón como latido. Como unha presenza que atravesa o libro enteiramente: na humidade das palabras, na cadencia das frases, na maneira de mirar o tempo e aceptar a súa lentitude. Galicia aquí non é paisaxe, é identidade emocional.
Cando chove por dentro é, en esencia, un exercicio de sinceridade. Non pretende gustar nin convencer. Non busca brillar, senón permanecer. Está escrito desde un lugar onde a voz xa non se esconde, onde o autor decide deixar de fuxir e comeza, por fin, a nomear o que sente.
Quizais quen lea estas páxinas se recoñeza nelas. Quizais non.
Pero se en algún momento, nunha frase, nunha imaxe, nun silencio, alguén sente que iso tamén lle pasou, que esa chuvia tamén lle pertence, entón este libro xa cumpriu o seu propósito.
Porque ao final todos levamos algo dentro que chove. E ás veces, só ás veces, atopamos as palabras para dicilo. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)