Hai nomes que nacen coma a herba despois da chuvia, sen ruído, sen présa, coma se sempre estiveran agardando o momento exacto para existir. sonmeigo.com é un deses nomes. Unha palabra pequena, húmida, case imperceptible, coma o orballo que cae sen que ninguén o vexa, pero que deixa pegada en todo o que toca. Así quere ser este espazo: un lugar onde as cousas non se berran, senón que se pousan.
Aquí non hai unha única historia, nin unha soa voz, nin un camiño marcado. Hai terra, moita terra. A que se leva nos pés e a que se leva dentro. A que cheira a infancia, a veráns longos, a mans sucias e corazón limpo. A terra que ás veces queda lonxe, sobre todo cando a vida te leva a outros lugares, a outras cidades, a outros ritmos. A terra que non se esquece, por moita distancia que medre entre ela e nós.
Tamén hai saudade. Esa palabra que non cabe en ningunha tradución exacta, porque é máis que tristeza e máis que lembranza. É un fío invisible que une o que fomos co que somos, e ás veces co que nunca chegaremos a ser. A saudade de quen marchou, de quen quedou, de quen xa non está e de quen aínda non chegou. A saudade de nós mesmos, incluso.
Neste recuncho tamén habita o amor, pero non só o amor luminoso e sinxelo que adoita contarse. Aquí tamén ten sitio o amor que doe, o que se rompe, o que queda a medias. O amor que chega tarde ou o que chega cedo de máis. O que se perde nas estacións, o que se esconde nas palabras non ditas, o que se transforma en silencio. Porque amar tamén é iso: aceptar que non todo encaixa, que non todo permanece.
E xunto ao amor, inevitablemente, a soidade. Non como inimiga, senón como compañeira ás veces incómoda e outras veces necesaria. A soidade das noites longas, dos pensamentos que non calan, das rúas cheas nas que un se sente baleiro. Pero tamén a soidade que cura, a que permite escoitarse, a que abre espazos novos dentro de nós.
A distancia tamén terá voz aquí. A distancia que separa lugares, pero tamén a que separa persoas, momentos, versións de nós mesmos. A distancia con Madrid —ou con calquera outro sitio que se converta en destino— non é só cuestión de quilómetros. É unha maneira de vivir entre dous mundos, de aprender a estar sen estar, de construír fogares provisionais mentres o corazón segue mirando cara outro lado.
O tempo, como non, atravesa todo. O tempo que pasa, o que se escapa, o que ás veces parece deterse. O tempo que transforma, que desgasta, que cura e que tamén abre feridas. O tempo das estacións e o tempo interno, ese que non entende de calendarios. Aquí haberá tempo para mirar cara atrás e tamén para preguntarse polo que vén.
Non faltará o desamor, porque é imposible falar da vida sen tocar ese territorio. O desamor que chega sen aviso, que deixa preguntas sen resposta, que obriga a reconstruírse pouco a pouco. O desamor que ensina, aínda que non o pareza, e que deixa marcas que tamén forman parte do que somos.
Pero non todo será sombra. Tamén haberá ledicia. A pequena, a cotiá, a que ás veces pasa desapercibida. A que se agocha nun café quente, nunha conversa inesperada, nunha canción que aparece no momento xusto. A ledicia de estar vivo, mesmo cando todo pesa. A de atopar beleza no simple, no imperfecto, no efémero.
Este blogue non pretende dar respostas nin sentar cátedra. Non é un manual nin unha guía. É máis ben un lugar onde deixar caer palabras, como quen deixa caer orballo sobre a herba. Algunhas quedarán, outras desaparecerán co sol, pero todas forman parte do mesmo ciclo.
Escribir aquí será unha forma de volver. Volver á terra, á memoria, ao que doe e ao que salva. Volver a un mesmo, mesmo cando iso non sexa fácil. Porque ás veces escribir é a única maneira de entender o que sentimos, de poñer orde no caos, de nomear o que parecía imposible de dicir.
Se chegaches ata aquí, quizais tamén buscas algo semellante. Ou quizais non, e só pasabas. En calquera caso, este espazo queda aberto. Sen présa, sen obrigas, sen máis intención que a de compartir o que se move por dentro.
Que orballe, entón. E que cada palabra atope o seu lugar. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)