Durante a miña primeira adolescencia fun feliz e daquela non o sabía. A culpa —ou o milagre— foi dunha rapaza que aínda lembro: Maite. Non sei se chegou a entender o efecto que provocaba ao achegarse, ao rir, ao mirarme coma se o mundo fose algo sinxelo que se podía compartir.
Foi ela quen me espertou. Quen me sacou do recuncho tímido onde os rapaces adoitan agocharse cando o corpo comeza a cambiar e todo parece demasiado novo.
Ao seu carón o medo non tiña demasiado espazo. As palabras saían cunha naturalidade que despois tardaría anos en volver atopar. Eu falaba, camiñaba, mesmo soñaba cunha levidade que agora me parece case irreal.
Non ocorreu nada extraordinario. Non houbo grandes promesas nin xestos memorables. Só a sensación limpa de que unha rapaza podía mirarme e atopar en min algo suficiente.
E así descubrimos os nosos corpos. E durante un tempo —breve, luminoso— eu tamén o crin. (Do libro Cando chove por dentro no blogue sonmeigo.com) (1994-2026)