Coa voz vencida por mil lendas pretéritas, co alento quebrado por esta nova ilusión, erguín a mirada cara a ti.
E a unción coa túa estrela esculpiu na miña nova primavera un sen fin de ilusións, un sen fin de novas letras, que agardo algún día fundamos os dous nunha face sen tebras. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)