Defensa da barriga cervexeira atacando aos que, téndoa, se burlan de min.
Dicides moitas cousas da miña barriga, con esa facilidade que dá falar do alleo cando o xuízo vai xusto de equipaxe. Recreádesvos sinalando, ampliando o defecto coma se fose unha fazaña, e porén pasades de longo ante o evidente: o voso tamén está aí, ben alimentado, coidadosamente disimulado baixo capas de escusas e posturas estudadas. Tedes o espello diante, pero preferides usalo como decoración. Cada quen véndese como delgado por convicción, mentres agocha o seu pequeno tonel cunha dignidade bastante fráxil.
A diferenza é sinxela e, a estas alturas, case elegante: a miña non se agocha. Preséntase sen rodeos, sen esa hipocrisía tan traballada que vos gusta cultivar. É redonda, si, pero tamén honesta; froito de momentos gozados e non de negacións impostadas. En cambio, a vosa vive nese terreo incómodo entre a envexa e a negación: nin se permite o pracer nin ten o valor de admitilo. Unha especie de virtude fantasma que se esvae en canto aparece unha copa e deixa ao descuberto todo o teatro.
Así que talvez conviría baixar un pouco o ton. Porque ao final, exposta ao sol e sen disfraces, a miña barriga ten algo que a vosa non alcanza: coherencia. E, sobre todo, unha tranquilidade que non depende de finxir fame para parecer mellor. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)