Onte naciches na miña memoria, espida, sen forma nin defensa, e despois chegaron as quimeras a cubrirte, a inventarte unha pel que non era do todo túa. No medio desa invención, o meu corazón —afeito á penumbra— atopou na túa luz non unha certeza, senón unha dúbida persistente, case luminosa.
Crin en ti cunha fe amarga, calada, obstinada, coma se cada latexar fose un elo invisible que me ataba a unha primavera que nunca acababa de chegar.
Agora pídoche que non perturbes máis o que en min aínda tenta ser verdadeiro, porque hai unha parte da miña alma que xa se recoñece soa, coma se enviuvara de algo que nunca chegou a posuír do todo. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue sonmeigo.com)